Emmanuel is een geboren Rwandees, die zich na de genocide heeft ingezet voor zijn eigen volk, meer speciaal voor verlaten kinderen. Vele kinderen in Rwanda hebben ouders verloren tijdens de genocide of zijn achtergelaten door ouders, omdat ze er geen zorg voor kunnen dragen. In Rwanda kan een vrouw ook geen 2^de huwelijk aangaan, of zij moet afstand doen van haar kinderen uit een vorige huwelijk. Dikwijls is zo’n 2^de huwelijk haar enige kans tot overleven, een schrijnende keuze.  Vele kinderen zijn ook drager van het HIV virus. Gemiddeld worden er ongeveer 100 kinderen opgevangen, terwijl voor vele anderen opvang in pleeggezinnen gezocht wordt.

Er wordt getracht alle kinderen naar de basisschool te laten gaan, middelbare school wordt aangemoedigd, maar jammer genoeg kan dit niet aan alle kinderen aangeboden worden wegens te duur.

Rwanda blijft een ontwikkelingsland, en het grootste deel van zijn steeds groeiende bevolking leeft in armoede, dus vanuit het land zelf kan er weinig ondersteuning verwacht worden. Momenteel is meer dan 90% van de mensen aangewezen op de landbouw, slechts 20% daarvan is goed voor handel.

Samen met Internationale hulp, en de financiële en logistieke ondersteuning van Urukundo, kon er een stuk grond gepacht worden, waarop groenten en fruit geteeld worden, en waar een stukje voorzien is voor veehouderij. Dankzij onze steun kan zaai en plantgoed gekocht worden. De opbrengst is deels voor eigen gebruik, wat over is kan gedeeld worden met andere opvanghuizen, en kan ook verkocht worden op de markt om andere broodnodige zaken aan te kopen.

Specifiek doel voor de eerstvolgende periode:
Sinds kort bestaat in Rwanda de medische kaart, die kan aangekocht worden bij de overheid. Deze kaart vervalt jaarlijks, en geeft recht op verzorging in het medisch centrum. Op deze manier is de houder van de kaart verzekerd van geneeskundige zorgen, en gaan mensen ook, als het nodig is naar de dokter , in plaats van niet te gaan wegens te duur.

Wij willen graag zorgen dat alle kinderen en medewerkers van het opvanghuis verzekerd worden van medische hulp, en dit op langere termijn, en niet enkel voor 1 jaar. Daarom willen wij hier centen bijeenbrengen. Voor ons  lijkt het evident om beroep te kunnen doen op een medische zorg, in Rwanda is een medische kaart de beste kans om te overleven., en om gezond op te groeien.

2de editie ten voordele van de projecten van URUKUNDO vzw

ZONDAG 20 FEBRUARI 2011 te 14u30

DJOELEN
2360 Oud-Turnhout

met medewerking van WOSH -koor & Nationaal Jeugdkoor van België

Cantina vanaf 13u oo ( snacks en drankjes) tijdens de pauze en na de voorstelling tot 20u00

Kaarten:

• 15 € per persoon,
• 50 € gezinskaart ( 2 volwassenen en 2 kinderen, enkel in voorverkoop)

Info:

• telefonisch op 014 / 416 057 ( 19.00 – 21.00 )
• per mail op info@urukundo.org

opbrengst integraal voor de projecten. Afrekening en verslag vanaf 1/03/2011 op website.

met medewerking van Rosa

Dit jaar organiseren wij weer een muziekfestival. Wij hebben hier twee doelen voor ogen: ten eerste willen we (geadopteerde) jongeren samenbrengen om de vragen die ze hebben onderling uit te kunnen wisselen en natuurlijk willen we ook Rwanda een financieel duwtje in de rug geven. Dit doen we samen met de VZW zonder grenzen die zich vooral inzetten voor de straatkinderen en de ouderen in Rwanda.

• Een koe: Inka
• Een schaap: Intama
• Een geit: Ihene
• Een varken: ingurube
• Een kat: injagwe
• Een hond: imbwa
• Een buffalo: imbogo
• Een kip: inkoko
• Een olifant: inzovu
• Een slang: inzoka
• Een vogel: inyoni
• Een mug: umubu
• Een vlieg: isazi
• Een tijger: ingwe
• Een konijn: urukwavu
• Een kraai: igisiga
• Een hagedis: umuserebanya
• Een eend: igishuhe
• Een krokodil: ingona
• Een leeuw: Intare
• Een gorilla: ingagi
• Een slag: ikinyamushongo
• Een muis: imbeba
• Een vlinder: ikinyugunyugu

Project 1

Situering van het project : Burundi Nyakabiga : Akamuri,

opvang gehandicapten

Omschrijving van het project :

Dit project heeft als doel om , tesamen met de plaatselijke gemeenschap en de familie, gehandicapte personen op te vangen, zowel totale opvang , en dagopvang met therapie.

Er wordt ernaar gestreeft om, tesamen met de ontwikkelingssamenwerking, de plaatselijke gemeenschap de zorg te leren voor gehandicapte personen, en ook de zelfredzaamheid van deze mensen in de mate van het mogelijke te stimuleren en te bevorderen.

Tijdens de voorbije jaren, en ook mede dankzij de steun van Rosa werden de gebouwen verbeterd, kwam er een kippenhok met pluimvee en werden hulpmiddelen aangereikt .

Dit jaar wordt onze steun gevraagd om op de verschillende locaties barres  en leuningen aan te brengen, zodat de minder valide mensen zich beter zullen kunnen verplaatsen binnen het centrum.

Project 2

Situering van het project : Rwanda, Butare

plaatselijk contact : Zr Bertilde Nyiramuruta

Omschrijving van het project :

Tijdens de genocide in Rwanda, zijn het aantal oorlogswezen en straatkinderen en kindsoldaten niet te tellen, er is een schrijnend tekort aan opvang. De plaatselijke gemeenschap doet zijn uiterste best om, tesamen met ontwikkelingswerkers, gesteund en opgeleid door onze Bernadinnen en  Franciscanessen, de oorlogswezen op te vangen.

De regering erkent het belang van opvang van de jongeren, en hen in eigen land te houden, maar er is geen financiêle ondersteuning. Een van de belangrijkste pijlers voor de opbouw van Rwanda is de scholing van jongeren, en in dit project gaat de aandacht naar een menswaardige opvang en het opvolgen van scholing.

Dit jaar wordt onze steun gevraagd om de opvang in Butare uit te breiden voor een groep van een veertigtal kinderen, tevens zal in deze nieuwbouw aandacht gegeven worden aan hygiëne en gezonde levensomstandigheden.

Tevens zal het bouwen van deze voorziening gebeuren door plaatselijke arbeidskrachten, die hierdoor de nodige stielkennis verwerven, en leren voorzien in hun eigen levensonderhoud, en zo hun eigen lot in handen leren nemen.

Project 3

Situering van het project : Rwanda, Kigali

plaatselijk contact : Emmanuel Uwamahoro

Omschrijving van het project :

Tijdens de genocide in Rwanda, zijn het aantal oorlogswezen en straatkinderen en kindsoldaten niet te tellen, er is een schrijnend tekort aan opvang. Enkele jaren geleden heeft Emmanuel, zelf wees door de oorlog, zelf zijn lot en dat van vele anderen in handen genomen, en zich beginnen organiseren. Zij zijn momenteel pover, maar veilig gehuisvest op een heuvel net buiten Kigali, en langzaam maar zeker slagen ze erin het hoofd boven water te houden.

De regering erkent het project, maar er is geen financiêle ondersteuning. Een van de belangrijkste pijlers voor de opbouw van Rwanda is de scholing van jongeren, en in dit project gaat daar de meeste aandacht naar.

Dit jaar wordt onze steun gevraagd om voor een groep van een veertigtal kinderen schoolmateriaal aan te kopen, en het schoolgeld mee te financieren.

Vanuit onze organisatie worden al verschillende studieprojecten gefinancierd, die wij nauwgezet blijven opvolgen.

Het is belangrijk dat ook de universiteitsstudenten ter plaatse hun studies afwerken, dan blijft hun betrokkenheid in inzet voor de plaatselijke bevolking veel groter.

Onze betrachting is om via deze plaatselijke opvang , kinderen en jongeren studiekansen te geven, en zo de basis te leggen voor een welvarender Rwanda en vooral de zelfredzaamheid van de plaatselijke gemeenschap te bevorderen.

Het was niet mijn bedoeling om familie te zoeken, maar om kennis te maken met mijn land.

Ik had al zoveel films gezien, boeken gelezen en verhalen gehoord. Ik had een beeld van Rwanda: een lang getekend door geweld.

Maar toen ik de 1^ste dag om mij heen keek was ik verbaasd door de schoonheid van Rwanda met zijn 1000 heuvels, met zijn bevolking die altijd vrolijk lijkt. Ik vond het adembenemend en ik was nog niet buiten Kigali geweest.

In Butare zijn we naar het dorpje Rango geweest, waar alle moeders die ooit kinderen hadden afgestaan voor adoptie zich hadden verzameld, we moesten ons voorstellen en wanneer iemand dacht dat hij/zij familie was mochten ze meer informatie opvragen. Het was een emotioneel gebeuren. Moeders die al zo vaak gekomen zijn en ook dit jaar weer geen nieuws krijgen van hun zoon of dochter in België, het was duidelijk dat zij hun kinderen na al die jaren nog niet vergeten zijn.

Toen we enkele dagen later naar Gisenyi reden kregen we de donkere zijde van Rwanda te zien, honderde weesjes liepen op ons af toen we in het weeshuis van Nyundo arriveerde. Ze smeekte om een knuffel, een beetje aandacht of een foto. Kleuters, peuters en baby’s op vuile matrasjes kijken ons met trieste ogen aan. Het is op momenten als deze dat ik besef wat adoptie betekend.

Gelukkig hadden we het Kivumeer waar de prachtige natuur de lach op ons gezicht deed terugkeren.

Onze zoektochten waren allemaal succesvol verlopen, iedereen heeft familie gevonden en er waren nog 2dagen om Kigali te verkennen. In onze verblijfplaats logeerde ook de zuster die mij des tijds (19jaar geleden) heeft opgevoed, ze kende mijn vader persoonlijk en heeft hem gevraagd om naar Kigali te komen. Voor het eerst in bijna 20jaar zie ik mijn vader. Het was wat vreemd en onwennig, maar toch ben ik blij dat ook ik nog familie heb gevonden.

Al is niet alles verlopen zoals we zouden willen, het zijn de goede en mooie dingen die ik zal onthouden. Het is een reis om nooit meer te vergeten, bedankt aan iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt, met in het bijzonder Imelda en mijn moeder.