Urukundo / Zonder Grenzen vzw

Het was niet mijn bedoeling om familie te zoeken, maar om kennis te maken met mijn land.

Ik had al zoveel films gezien, boeken gelezen en verhalen gehoord. Ik had een beeld van Rwanda: een lang getekend door geweld.

Maar toen ik de 1^ste dag om mij heen keek was ik verbaasd door de schoonheid van Rwanda met zijn 1000 heuvels, met zijn bevolking die altijd vrolijk lijkt. Ik vond het adembenemend en ik was nog niet buiten Kigali geweest.

In Butare zijn we naar het dorpje Rango geweest, waar alle moeders die ooit kinderen hadden afgestaan voor adoptie zich hadden verzameld, we moesten ons voorstellen en wanneer iemand dacht dat hij/zij familie was mochten ze meer informatie opvragen. Het was een emotioneel gebeuren. Moeders die al zo vaak gekomen zijn en ook dit jaar weer geen nieuws krijgen van hun zoon of dochter in België, het was duidelijk dat zij hun kinderen na al die jaren nog niet vergeten zijn.

Toen we enkele dagen later naar Gisenyi reden kregen we de donkere zijde van Rwanda te zien, honderde weesjes liepen op ons af toen we in het weeshuis van Nyundo arriveerde. Ze smeekte om een knuffel, een beetje aandacht of een foto. Kleuters, peuters en baby’s op vuile matrasjes kijken ons met trieste ogen aan. Het is op momenten als deze dat ik besef wat adoptie betekend.

Gelukkig hadden we het Kivumeer waar de prachtige natuur de lach op ons gezicht deed terugkeren.

Onze zoektochten waren allemaal succesvol verlopen, iedereen heeft familie gevonden en er waren nog 2dagen om Kigali te verkennen. In onze verblijfplaats logeerde ook de zuster die mij des tijds (19jaar geleden) heeft opgevoed, ze kende mijn vader persoonlijk en heeft hem gevraagd om naar Kigali te komen. Voor het eerst in bijna 20jaar zie ik mijn vader. Het was wat vreemd en onwennig, maar toch ben ik blij dat ook ik nog familie heb gevonden.

Al is niet alles verlopen zoals we zouden willen, het zijn de goede en mooie dingen die ik zal onthouden. Het is een reis om nooit meer te vergeten, bedankt aan iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt, met in het bijzonder Imelda en mijn moeder.

Ook het krantje van september staat nu online met o.a. een verslag van de Rwandareis.

Op vrijdag nog een berichtje gekregen uit Rwanda:

Hey thuisfront. Hier alles zeer goed. Perfect weer. Goede groepssfeer behalve met Robert verloopt ‘t soms moeizaam. Iedereen die zocht heeft familie gevonden. De ene meer als de andere. Nyira heeft letterlijk de meeste energie moeten gebruiken om tot familie te geraken. Samen met tolk heeft  ze een survivaltocht van 2 dagen gedaan. Nu zijn we terug in Kigali onze laatste dagen tegemoet Met dank aan Stef loopt alles goed. Afrika is geen plaats voor ‘n programma te hebben.

Groetjes Robin

Zoals we jullie beloofd hadden woensdag zouden we iets laten weten ivm de aankomst van onze Rwandareizigers.  De vlucht SN463 van maandag 11 augustus zal om ongeveer 6u30 landen te Zaventem. We hopen dan ook dat jullie de reizigers van harte welkom komen heten in Brussel.

Woensdag 5 augustus :

na een periode van stilte wegens te druk en te boeiend, vannacht terug een berichtje ontvangen van onze gasten in Rwanda.
De reis is een groot succes : van alle adoptiekinderen die de reis beleven, is er familie gevonden !!

In Butare, waar het meeste opzoekwerk al gedaan was,  waar de families al stond te wachten toen de groep aankwam, kon iedereen met elkaar kennismaken en dankzij de tolken wederzijdse ervaringen doorgeven.

De moeilijkste stop is het weeshuis Nyundo in Gizenyi , omdat van de daar opgevangen weeskinderen, die voor adoptie werden vrijgegeven, weinig of geen gegevens bekend zijn. Hier was het opzoekwerk zeer moeilijk, maar dankzij de hulp ter plaatse, is er van iedereen familie gevonden !!!

Maandagochtend zullen we meer weten, want het is natuurlijk begrijpelijk dat dergelijke emoties en ervaringen niet kunnen weergegeven worden in kleine berichtjes.
Vandaag vertrekt de groep terug naar Butare, en vrijdag wordt doorgereist naar Kigali, waar zondagavond te terugvlucht wacht.

Tijdens deze trip zal de groep ook nog de projecten bezoeken, die wij  met de hulp van jullie allemaal kunnen steunen.

Het weeshuis Nyundo was superblij met alle materiële hulp : kledij, speelgoed en sportmateriaal voor de kleintjes en de groteren. Met de geldgiften kon, in overleg met de verantwoordelijken ter plaatse, nog heel wat materiaal aangekocht worden, details volgen in de loop van de weken na terugkomst.

Hetzelfde voor de andere projecten zoals het bejaardenhuis St Aloysius , het naaiatelier, de studenten , en de gezinnen en dorpen. Telkens wordt gezamelijk gekeken wat de hoogste noden zijn, en daar wordt dan een steentje( of een Rwandese frank) bijgedragen.

Volg met ons vrijdag de laatste berichten, met de bevestigingen van het aankomstuur.

Zonet, dit is omstreeks 14 uur, een sms vanuit Butare ontvangen.

Sedert begin juni hebben we een intense mail en vooral sms correspondentie met mijnheer Pascal, die ons was aanbevolen om hotelreservatie voor de groep te maken in het Inezahotel, een eenvoudig , degelijk en proper verblijf.
Alle kamers waren bevestigd , aan een zeer goede prijs.

Groot was dan ook mijn verbazing, toen Pascal ons maandag nogmaals de hotelreservatie bevestigde , en meedeelde dat hij de groep verwachtte in de Africana Lodge, die bekend staat als een duurder en meer luxe hotel.

Vraagtekens plaatsten we hierbij , en stuurde direct een berichtje met de vraag of dit klopte, en zo ja , aan welke prijs?

‘t Was een typisch Afrikaans verhaal : hij was van job veranderd, werkt nu in de Africana Lodge en heeft gewoon de hotelreservatie meegenomen, aan  dezelfde voorwaarden. We zullen nu straks nog wel wat meer nieuws horen.
We houden jullie op de hoogte.

Dit weekend nog even de mail beantwoord die Stef ontving van de Belgische ambassade. De groep is maandagnamiddag ontvangen door de plaatsvervangde ambassadeur. Dit was een zeer boeiende ervaring voor de meegereisde personen. We vernemen dat de sfeer binnen de groep optimaal is, en dat iedereen zich in opperbeste stemming bevindt.

Zondag 26 juni was het zover. Iedereen voor dag en dauw op de luchthaven van Zaventem en deze keer geen laatkomers of vermisten. Het inchecken verliep heel vlot en dankzij de nieuwe bagage richtlijnen was het aantal kilo’s dit jaar geen probleem. De thuisblijvers kregen nog een stevige knuffel en dan trok de groep richting gate T68. Het vertrek had een lichte vertraging van tien minuten, maar wat wil je, het was immers richting Afrika.  Tijdens de vlucht was er nog, als grote verrassing, voor elke deelnemer een bezoekje aan de cockpit geregeld. Omstreeks half acht ’s avonds kregen we een berichtje dat het vliegtuig veilig geland was in Kigali.