Urukundo / Zonder Grenzen vzw

of, zoals wij het noemen het weeshuis van Emmanuel, de coördinator.

Emmanuel is een geboren Rwandees, die zich na de genocide heeft ingezet voor zijn eigen volk, meer speciaal voor verlaten kinderen. Vele kinderen in Rwanda hebben ouders verloren tijdens de genocide of zijn achtergelaten door ouders, omdat ze er geen zorg voor kunnen dragen. In Rwanda kan een vrouw ook geen 2^de huwelijk aangaan, of zij moet afstand doen van haar kinderen uit een vorige huwelijk. Dikwijls is zo’n 2^de huwelijk haar enige kans tot overleven, een schrijnende keuze.  Vele kinderen zijn ook drager van het HIV virus. Gemiddeld worden er ongeveer 100 kinderen opgevangen, terwijl voor vele anderen opvang in pleeggezinnen gezocht wordt.

Lees meer »

Lees meer »

De krantjes van 2010 zijn nu online te lezen.

Dit jaar organiseren wij weer een muziekfestival. Wij hebben hier twee doelen voor ogen: ten eerste willen we (geadopteerde) jongeren samenbrengen om de vragen die ze hebben onderling uit te kunnen wisselen en natuurlijk willen we ook Rwanda een financieel duwtje in de rug geven. Dit doen we samen met de VZW zonder grenzen die zich vooral inzetten voor de straatkinderen en de ouderen in Rwanda.

Meer info

De soorten dieren: umbwoko bw’inyamaswa

• Een koe: Inka
• Een schaap: Intama
• Een geit: Ihene
• Een varken: ingurube
• Een kat: injagwe
• Een hond: imbwa
• Een buffalo: imbogo
• Een kip: inkoko
• Een olifant: inzovu
• Een slang: inzoka
• Een vogel: inyoni
• Een mug: umubu
• Een vlieg: isazi
• Een tijger: ingwe
• Een konijn: urukwavu
• Een kraai: igisiga
• Een hagedis: umuserebanya
• Een eend: igishuhe
• Een krokodil: ingona
• Een leeuw: Intare
• Een gorilla: ingagi
• Een slag: ikinyamushongo
• Een muis: imbeba
• Een vlinder: ikinyugunyugu

Op 18 oktober was er naar jaarlijkse gewoonte een bijeenkomst voor de adoptieouders en -kinderen. Deze ging net zoals vorig jaar door in Oud-Turnhout. Van deze dag zijn enkel sfeerfoto’s te bekijken via onze fotopagina.

Zoals al verscheidene jaren vraagt Urukundo vzw ook dit jaar weer gemeentelijke subsidies aan voor ontwikkelingssamenwerking. Deze keer zijn het drie projecten. Twee in Rwanda en eentje in Burindi. Bij lees meer kan u wat meer uitleg vinden over deze projecten.

Lees meer »

Het was niet mijn bedoeling om familie te zoeken, maar om kennis te maken met mijn land.

Ik had al zoveel films gezien, boeken gelezen en verhalen gehoord. Ik had een beeld van Rwanda: een lang getekend door geweld.

Maar toen ik de 1^ste dag om mij heen keek was ik verbaasd door de schoonheid van Rwanda met zijn 1000 heuvels, met zijn bevolking die altijd vrolijk lijkt. Ik vond het adembenemend en ik was nog niet buiten Kigali geweest.

In Butare zijn we naar het dorpje Rango geweest, waar alle moeders die ooit kinderen hadden afgestaan voor adoptie zich hadden verzameld, we moesten ons voorstellen en wanneer iemand dacht dat hij/zij familie was mochten ze meer informatie opvragen. Het was een emotioneel gebeuren. Moeders die al zo vaak gekomen zijn en ook dit jaar weer geen nieuws krijgen van hun zoon of dochter in België, het was duidelijk dat zij hun kinderen na al die jaren nog niet vergeten zijn.

Toen we enkele dagen later naar Gisenyi reden kregen we de donkere zijde van Rwanda te zien, honderde weesjes liepen op ons af toen we in het weeshuis van Nyundo arriveerde. Ze smeekte om een knuffel, een beetje aandacht of een foto. Kleuters, peuters en baby’s op vuile matrasjes kijken ons met trieste ogen aan. Het is op momenten als deze dat ik besef wat adoptie betekend.

Gelukkig hadden we het Kivumeer waar de prachtige natuur de lach op ons gezicht deed terugkeren.

Onze zoektochten waren allemaal succesvol verlopen, iedereen heeft familie gevonden en er waren nog 2dagen om Kigali te verkennen. In onze verblijfplaats logeerde ook de zuster die mij des tijds (19jaar geleden) heeft opgevoed, ze kende mijn vader persoonlijk en heeft hem gevraagd om naar Kigali te komen. Voor het eerst in bijna 20jaar zie ik mijn vader. Het was wat vreemd en onwennig, maar toch ben ik blij dat ook ik nog familie heb gevonden.

Al is niet alles verlopen zoals we zouden willen, het zijn de goede en mooie dingen die ik zal onthouden. Het is een reis om nooit meer te vergeten, bedankt aan iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt, met in het bijzonder Imelda en mijn moeder.